Çekirdek ailemizin içindeydi hep, bizimle beraber yaşamadı ama çok seviyordum onu, benim için çok önemli bir yeri vardı anneannemin. Torunlarını çok severdi. On iki torunu vardı, bütün torunlarını çok sever ayrı tutmazdı. Ben bilirdim, benim yerim onda çok farklıydı, büyüktü... Anneannemin bizim eve geleceği gün, dünyanın en mutlu insanı olurdum. Her geldiğinde mutlaka, çok sevdiğim Dido gofreti de çantasında olurdu. Kim bilir belki de gofret gelecek diye dört gözle bizim eve gelmesini isterdim? Bize geldiği günlerde gitmesini istemezdim, evden çıkmaması için kapıyı kilitler, anahtarı ya da ayakkabılarını saklardım. Sonra kavga gürültü anahtarlarını veya ayakkabılarını ortaya çıkartırdım. Yasaklı Dönemlerden Geride Kalanlar 12 eylül ihtilali zamanıydı, saat 24.00 de sokağa çıkma yasağı başlardı çok iyi hatırlıyorum. Anneannemin Kurtuluş’taki evine ziyaret amaçlı çok sık giderdik. Her gittiğimizde de, ben her torun gibi anneannem de akşam yatıya kalmak ve onunla olmak isterdim. Ailem de buna çok sık karşı çıkar, eve benimle beraber dönmek isterlerdi. Yine böyle, misafirliğe gittiğimiz bir akşam, benim saat 22.30 sularında uykum geldi ama formaliteden uyku gerçeklik payı yok yani... “Anneanne gidene kadar ben biraz odanda uyuyabilir miyim?” sorusuna “ Tabii oğlum uyu, biz seni annenler giderken uyandırırız” cevabını alır almaz kendimi anneannemin odasına atışım bir oldu. Saat 24.00 de sokağa çıkma yasağı başlayacağı için 23.30 da uyanmam gerekiyordu ancak bende tık yok. Uyandırmaya çalışıyorlar, ben külçe gibi ağırlaşmışım ama uyanığım, numaraya bakın yahu! Geç kalırlarsa çıkamayacaklar ve sokağa çıkma yasağı başlayacak. Sonunda, onlar eve gitmek mecburiyetinde kaldılar ben ise güzellikle olmazsa da hinlikle o akşam anneannemin evinde kalmayı başardım. Fedakarlık Abidesi Bir Büyük İnsan... Anneannem, altıncı çocuğuna hamileyken ve ayaklarının dibindeki beş çocuğa bakmak mecburiyetindeyken, çok genç yaşlarda eşini kaybetmişti. Büyük fedakarlıklarla çocuklarını büyütmüş örnek bir anneydi. Yüzündeki gülümseme, kendisine olan saygısı itibariyle makyajı ve süsü hiç bir zaman eksik olmazdı. Bizim düştüğümüz maddi olanaksızlıklar sırasında anneme ve bize çok fazla fedakarlık yapmış evini imkanlarını bizim için seferber etmişti. Bir şey isteyip de alamadığım zamanlarda, anneanneme söylerdim. O da hiç bir zaman beni kırmaz ya alırdı yada para verip almamı isterdi. Canım anneannem, yüreğimi çepeçevre kuşatan sevgisiyle, büyüğüm benim... Seni yüreğimdeki anılarımda daima yaşatacağım.