1989 yılında lise bitti. Üniversiteye gitmeliydim ama bu çalışmama engel teşkil etmemeliydi. Onun için A.Ö.F sine girdim, İktisat bölümüne... Amacım bu üniversiteye giren bir çok insan gibi askerlikten kaçmak değildi. İstikrarlı bir şekilde, hem çalıştım hem de okulumu bitirdim. Babamla Son Zamanlarımız Babam işlerinin bozulmasından sonra bir türlü kendisini toparlayamadı. Ne yaptıysa, ne yaptıysak, başarısız olduk. Liseyi bitirdiğimde, çok kısa bir muhasebe deneyimi yaşadım. Sonrasında Kazlıçeşme halk pazarında zeytin ve çay satışı yapmak üzere büyük dayımın desteğiyle bir dükkan işletmeye başladık. Babam ve ağabeyimle beraberdim. İlk zamanlar her şey iyi gibi görünüyordu. Benzeri bir halk pazarı Zeytinburnu’nda da açıldı ve biz orada da bir dükkan tuttuk. İki perakende dükkanının haricinde, babamla ağabeyim dışarıda marketlere kahvelere toptan bazlı çay ve zeytin satmaya başladılar. İşler kötü gitmeye başladı ve biz babamızı da o dönemde kaybettik. İşi tasfiye ettik. İkinci Büyük Travmam 1992 yılında, tam da doğum günümdü, babamı kaybettim.15 şubat 1992 günü, babam elinde bir pasta ile eve geldi.”Baba hayırdır, bu pasta ne için?” diye sordum.”Oğlum bugün senin doğum günün ya!” dedi. “Hayır baba, benim doğum günüm yarın!” dedim. “Ben bugünü aklımda 16 şubat sandım, olsun bugün kutlayalım yarında kutlarız dedi”. Biz o akşam doğum günümü kutladık. Ertesi gün. Bir Pazar günüydü, babamla Kazlıçeşme halk pazarındaki dükkanımıza gittik. Babam çok kötü görünüyordu. Onu eve gönderdim. Evde daha da kötüleşiyor ve annem ile ağabeyim ambulansla hastaneye kaldırıyorlar. Maalesef aynı gün babamızı kaybediyoruz. Babamda kalp büyümesi vardı, çalışmaması veya rolantide çalışması gerekiyordu ama sıkıntı, stres ve ailesinin geçimini sağlamak için para kazanma isteği ile bunu yapamayacağını çok iyi biliyordu.Yapamadı da... Ağabeyim, babamın vefatı ile ailemizin temel direği oldu.