Yaşadığım ilk ve büyük travma; 1985-1986 yılları arasında babamın işlerinin bozulması oldu. O yaşıma kadar, her şeyi aldıran ve her istediği olan bir çocuk olarak ben, elimizde neyimiz var neyimiz yoksa her şeyimiz gidişini ağlayarak izledim. Bir gün haciz memurlarını karşımda gördüm. Babam evde yoktu, annemle beraberdik. Evimizde ne var ne yoksa hepsini teker teker yazdılar. Kapımıza dayanan kamyona hunharca doldurmaya başladılar. Ağlıyordum deliler gibi ağlıyordum. Kaybedecek zamanım yoktu. Evimiz, imkanlarımız, her şeyimiz ama her şeyimiz gitmişti. O yıllarda Babamın en büyük destekçisi Annem oldu. Anneannemin evine taşındık. Anneannemin, dedemden kalan gayrimenküllerinden gelen kira gelirleri ile ve bireysel çabalarımızla agabeyim ve ben eğitimlerimizi tamamladık. Çok kötü günlerdi. Kaybedilenler Ve Yaşama Kuvvetle Tutunma Babam, o tarihe kadar hep patronluk yapmış bir adamdı, gururlu bir adamdı. Suratındaki o ifadeyi hiç unutamıyorum. O gün, o olayları yaşamış olmak bana hırs kattı. “Ben bu değerleri bir gün kazanacağım ve ailemi en güzel şekilde yaşatacağım” dedim kendi kendime... “Babamın ideallerine ulaşacağım, yapmak istediklerini ben yapacağım” diyordum. Artık daha fazla kararlıydım liseyi bitirecek ama sonra hayata atılacaktım.